ای جان!
جوانی، از ناصح ، نصیحت خواست.
از سر امتثال بدو گفته آمد:
زهی سعادت تراست اگر
۱. در جوانی به ترک معاصی اهتمام کنی!
۲. در میانسالی در مراقبت، رغبت ورزی!
۳. در پیری در مصائب شکر گزاری!
جوان گفت:شیخا! در مصیبت صبر کنند نه شکر!
بدو گفته آمد: عقلای آشنا با قضاء و قدر، در بلایا نفس را به صبر وا دارند و صبر کنند. لیکن عارفان شاهد جمال و جلال الهی، در بلایا از سر شوق شکر گویند، چنانکه در سجده زیارت مشهور به زیارت عاشورا می گویی:"اَللّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشّاکِرینَ لَکَ عَلی مُصابِهِمْ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ عَلی عَظیمِ رَزِیَّتی ."
خدایا تو را ستایش میکنم به ستایش شکرگزاران تو بر غم و اندوهی که به من در مصیبت رسید حمد خدا را بر عزا داری و اندوه و غم بزرگ من.
این مدعا، ترجمان کلام حکیم نظامی است.
اگر با دیگرانش بود میلی
چرا ظرف مرا بشکست لیلی
احمد رضا احمدی
"ناصح گلستانی"
۱۴۰۲/۷/۱۴جمعه
علی ابادکتول
https://eitaa.com/joinchat/3835363882C5b0e3d6228
ادامه مطلب
